zeetijd

Dit heb ik geschreven voor de blog van Tres Hombres , vlak voordat we Grenada binnenliepen op 14 maart.
We kruisen naar Grenada, van zuidoost tot noordoost eindeloze slagen makend, het lijkt wel of we de Caribische zee uitkammen op zoek naar iets dat we ooit verloren zijn.
Maar we komen steeds dichter in de buurt van Grenada, nog een slag of halen we het in een keer? Iedereen wil weer aan land na 11 dagen zee. Fantasieën over eten en lekker slapen in een guesthouse worden volop gedeeld en plannen gemaakt. Ik heb besloten om in Grenada af te monsteren, het is mooi geweest, prachtig maar ook genoeg.
Toen ik bij mijn aankomst de Tres Hombres zag liggen in Barbados was ik ontroerd, daar lag ze prachtig beschenen door het maanlicht, zachtjes deinend in een kanaal midden in de stad. Dit belooft een prachtige tocht te worden! En dat werd het ook. Eenmaal aan boord en in het vooronder dacht ik, het kan altijd erger. En het werd ook erger.
Zo wisselden prachtige en mindere ervaringen zich af tijdens mijn reis, er waren pieken en dalen.
Terugkijkend was het een fantastische en unieke ervaring. Ik heb genoten van de dagen en nachten op zee, achter het roer of bezig met niets of andere zaken en aan land op de prachtige eilanden van het Caribische gebied. En veel heb ik geleerd van het samenleven met zovelen op zo’n klein oppervlakte onder zee condities, onvergetelijk.
Aan boord was er altijd een zekere spanning tussen vrijheid en discipline. Het lijkt redelijk vrij en los aan boord, de bemanning vult veel van de werkzaamheden zelf in en dat werkt vaak maar niet altijd. En eenmaal aan wal gaat een aantal bemanningsleden helemaal los, dan is er geen houden meer aan. Het lijkt of ze van alles van zich af willen gooien. Maar er is ook discipline zeker als we zeilenhandelingen verrichten, dan gaat alles volgens bepaalde patronen en commando’s en dat werkt ook, steeds beter naarmate de bemanning meer ervaren wordt. Ik heb geleerd om me aan te passen aan de omstandigheden aan boord die zo anders zijn dan ik tegenwoordig gewend ben. Terwijl ik toch mijn grenzen probeerde aan te geven. Dit lukte niet altijd, maar ik weet dat frustraties die daardoor kunnen ontstaan je alleen maar in de weg zitten en het plezier en het genieten dat zo volop aanwezig is flink in de weg staan.
Over het trainee schap hebben Robbert (een mede trainee) en Jorne (de kapitein) beide een stukje geschreven op de weblog van de Tres Hombres.
Beide hebben een punt. Zeker, een maand op het schip is erg kort om wat te leren en het je eigen te maken. Aan de andere kant had ik ook wat meer structuur in het overdragen van kennis verwacht, zeker als je ook korte reizen aanbiedt voor trainees.
Toen ik jaren geleden als schoonmaker wat bijverdiende, hoorde ik dat ik de bezem niet van mij af moest bewegen maar naar mij toe. Later op een andere plaats hoorde ik weer het tegenovergestelde. Wat ik hiervan geleerd heb is dat ik het beste de “expert” kan respecteren om zijn kennis en verder mijn eigen weg kan gaan omdat het een persoonlijke voorkeur lijkt te zijn hoe je zaken uitvoert. Ik kan me voorstellen dat dit niet helemaal opgaat op een schip omdat zaken op een bepaalde, duidelijke manier uitgevoerd moeten worden. Als je dan van meerdere “experts” verschillende, tegenstrijdige , dingen hoort kan ik me voorstellen dat je gaat vragen naar meer duidelijkheid.
Een duidelijke uitleg door een van de stuurmannen tijdens de eerste dagen op het schip, eventueel nog met een herhaling later, lijkt mij geen slechte zaak. Dan kun je later, door het te doen en eventueel fouten te maken het je verder eigen maken, zo zou ik het doen.
De Tres Hombres , het zeilend ideaal, een idee gedreven door wind, hard werken, positief denken en enthousiasme. Wind zal er altijd wel zijn en hard werken ook. Zorg ervoor dat het enthousiasme en het positieve denken blijft. Dan wordt de Tres Hombres een kristallisatie punt in de kentering van vervuilende stookolie naar de zeilende handelsvaart.
En ik, ik heb mijn zeetijd gehad, ik ga nu wat airtime kopen om mijn liefje te bellen en kijk uit naar wat landtijd om mijn tomaatjes te kunnen planten.
Ik wens iedereen het beste en een behouden vaart.

Wieger