vliegende Hollander en stoom

Dit stukje heb ik op de avroweblog van de Tres Hombres site gezet. Ik heb het Maar even gekopieerd

Zo'n 100 mijl voor de Dominicaanse Republiek. De wind neemt wat af net als de golven. Verderop komt dreigend een regenwolk aanzetten. Al de luiken gaan dicht en de deckhands staan standby bij een aantal zeilen. De laatste dagen scherp aan een stevige wind gezeild. Het schip dook in de golven, rolde, kwam weer omhoog en klapte op de volgende golf. Weinig rust, zeker in het vooronder, waar het nu ook in mijn kooi nat wordt. En dit was nog wel de plek waarvan men beweerde dat het er nooit nat werd. Druppels op mijn hoofd, een zeiltje bijgezet om het water af te leiden. Achter ons liggen St Maarten, Bonaire en Curacao.

St Maarten, Cafe West Indies: langzaam, alles langzaam ondergaan. De eerste dag vrij van twee dagen. Zittend in een restaurant voor lunch, 's middags aan de baai, vlakbij de zee die nagenoeg vlak is en waarvan de golfjes een weldadige rust geven. Kreeft op het menu, cool music on the radio, rustig, alles straalt rust uit, zeker na 2 pinot grigiot. De zee nog in mijn lijf en benen. Na de 2e pinot neemt de beweging toe, niet onprettig. Nu, hier als een prins, bediend door een alleraardigste ober. Geen zorgen, de enige zorg dat de sappen van de kreeft niet over mijn nieuwe Santiago shirt spatten. In de verte de Tres Hombres met alleen het grootzeil op voor de stabiliteit. Geen afwas geen zorgen. Wel pinguins op het strand, niet veel. Ik zit geloof ik in het nu. Muziek is zo belangrijk, Amy Winehouse "You could not have it all". Pelikanen met hun typische vlucht, de kop ingetrokken, duikend naar vis of is het een fregatvogel? Ik weet het niet en het maakt ook niet uit.
Zo'n drie dagen weinig wind gehad na het vertrek uit St Maarten. Ik kan me goed voorstellen dat matrozen gaan fantaseren. Dagen en nachten met klapperende zeilen, weinig verandering, niets te zien dan de zee. Ik kan me voorstellen dat je 's nachts zeemonsters gaat zien, zeemeerminnen en de vliegende Hollander. Deze laatste zag ik, 's nachts, met grote witte zeilen bollend in de wind, meerdere boven elkaar, vierkant gebrast, recht op ons af komen. Het leek of ze iets boven het water zweefde, wat ze ook deed. En even plotseling als ze was gekomen was ze weer verdwenen. Zo is het tijdens langdurige stiltes met alleen het ritme van het zachtjes deinende schip en het geklapper van de zeilen.

Bonaire: een Hollandse kolonie of, beter, een kolonie Hollanders. Hier hebben we ge-barbequed, riant, twee maal. Met bezoek aan het gigantische huis van Theo, de vader van Arjen, een van de Tres Hombres. Met dank aan iedereen die hieraan heeft meegewerkt!!!.

Curacao, drukker en touristischer dan Bonaire dat vlakbij ligt, zo'n halve dag zeilen met de wind ruim van achter. Zeilend naar binnen voorbij de pontonbrug en de gekleurde hollands aandoende huisjes. Elke dag twee cruiseschepen die 's morgens aankomen, hun passagiers uitkotsen en 's avonds weer vertrekken, op naar de volgende show. Wij zijn zeker vier dagen gebleven, carnaval voorbij zien komen en ondergaan, Willemstad verkend en onveilig gemaakt.

En nu op naar de Dominicaanse Republiek. Opgestoomd zou ik haast zeggen, zeker niet slaand op het schip maar wel op een groot deel van de bemanning die behoorlijk rookt. Stomend en proestend als een oud stoomschip bewegen ze zich over het dek. 's Nachts altijd lichtpuntjes op het dek en bij harde wind voorbijvliegende vuurvliegjes van brandend as. Onder het kompas bevindt zich de brandstof van de rokers: de shag.

Als ik dit schrijf liggen we aan de kade van Boca Chica, rustig bij de komen van een spannende en zware landing.

Ik houd de druk op het roer en denk aan jou. Op naar het verre thuis, zover en zo dichtbij.

Wieger, Deckhand